Arts intertwined


Poetry risen in response of colors, words uttered to accompany images, pieces of ourselves, fractals of our intertwined eternal souls...




" N' importe où, mon amour"

has been exhibited in Gallerie du Colombier - Village St Honore - Paris in the group art show "Les Hommes de la Mediterranee, Oct.2016.

(Οπουδήποτε, αγάπη μου), 2016, έργο της Aqualia - Lia Kaderoglou. Μεικτή τεχνική - Suminagashi ζωγραφική πάνω στο νερό σε καμβά και επιζωγράφιση με ακρυλικά.

Αυτό το έργο αποτελεί έναν μικρό φόρο τιμής στις «γενιές της μεγάλης φυγής» των χωρών της νότιας Ευρώπης (Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία) που καταγράφουν τα μεγαλύτερα ποσοστά αποδημίας λόγω της κρίσης. Φόρος τιμής στα 1,4 εκατομμύρια Ελλήνων που αναγκάστηκαν να αφήσουν την πατρίδα τους για ένα καλύτερο αύριο. Φόρος τιμής στη δύναμη του ανθρώπου που ξεριζώνεται, στο σθένος, την πίστη και την ελπίδα που κινητοποιεί το όνειρο και πυροδοτεί την αναζήτηση δυνατοτήτων προόδου. Οπουδήποτε, αγάπη μου...

Ευχαριστώ θερμά την μεγάλη ποιήτρια Εύη Τσιτιρίδου για το υπέροχο ποίημα που μου δώρισε με αφορμή αυτόν το πίνακα


Οπουδήποτε, Αγάπη μου.
Αρκεί να είμαστε οδοιπόροι του μαζί.
Κι εγώ θα γίνομαι αγκαλιά για τα όνειρά σου,
για να μπολιάζονται φτερά τα βήματά σου
στο παραμύθι που μας έγραψε η ζωή.

Οπουδήποτε, Αγάπη μου.
Αυτός ο κόσμος είναι αμάλγαμα φωτός
κι όχι πεδίο ανυπόταχτου πυρός,
μόνο αν έτσι θες εσύ να τον εισπνεύσεις.
Εσύ, ο αδύναμος ο κρίκος, ο μικρός.

Οπουδήποτε, Αγάπη μου.
Να ξαποστάσεις σε κρατώ, κρυφά ριγώντας,
μωρό και άντρας και ημίθεός μου εσύ.
Κοιμήσου ήσυχος, εγώ θα ξαποστάσω
κι όσο μακριά κι αν πλανηθείς, θα σε προφτάσω.

Οπουδήποτε, Αγάπη μου.
Αρκεί να είναι η καρδιά μας θαλερή.
Να μην στομώσει, αγριευτεί ή μαραθεί.
Να μην την σβήσουνε οι άχαρες πορείες,
να μην τη λιώσουν οι κλαυθμοί κι οι κοπετοί.

Οπουδήποτε, Αγάπη μου.
Σε ποταμούς από λουλάκι και οργαντίνα
θα σπείρω ροζ και χρυσαφί και υπομονή.
Κι όταν σιγήσει το χαλκέντερο σκοτάδι,
θα ενδυθούμε μια αναπάντεχη αρχή.

A night full of poetry - response to the artworks exhibited at POETA Cultural Multispace 15 of Nov.2014


     Diptych "The Castle loves"  Mixed media



Nocturnal   by Evi Tsitiridou 
The clouds sparred with each other,  had come to blows
at the horizon's chambers they rolled along the ground.

And Atlas felt so tired for holding the dome,

a toss he sets and throws it away.

And the celestial ball bounces and strikes

a flight without wings, a vessel without a sailor.


Raindrops becomes before the earth is reached

mellow and wild, to water all and all.

To quench the thirst of willow trees

to let the deer have water
to let wild bushes lay their razor thorns.

And you my heart that stay awake and deeply sigh forever
drink of this water to stay silent and forget.   

(rendition in English by Aqualia) 



Castles are Stars      by Dimitris Savvidis

Castles are stars
a universe can nest in them
they were not meant to exclude
but only to include


Once in a while
they leave a balloon to be lifted up
a heart
a tree
like witness thoughts
of infinity that evolves
in secret chambers
in staircases and corridors

Their roofs are pointers
paradoxical telescopes 
that joyfully focus the inside 
and outside
the one 
and the many

They are small cause they believe in now
that is why they use verbs to describe themselves
in third person
like children that cannot say "I"

That's why they are fluid
ready to change their form
to lose their C's *
their C for calling 
and become stars
colours and sparkles in our personal sky
that's why they were built on water
just to tell us
don't get scared
Come and we can play miracles...


(rendition in English by Aqualia)



 * Castle in Greek is Κάστρο while if you remove the initial letter Kapa (K) it becomes Άστρο which means Star.



Search in this site